شبی در حال  مستی تکیه بر جای خدا کردم

نمی دانم کجا بودم چه ها کردم چه ها کردم

در آن لمحه ز مستی حال گردان شد

خدا دیدم وجودم محو وگریان شد

بخود فائق شدم مستی ز سر رفت

غرور آمد دلم از حد کم رست

خدا دیدم خودم را بندگی کو؟

کجا شد جبر و سختی بی خودی کو؟

زدم حکمی که لیلی کو ومجنون؟

زدم حکمی کجا شد جنگ وکو خون؟

چو مستی دست در جای خدا زد

به چنگیزان ونامردان قفا زد

به لیلی حکم عشق دائمی داد

به شیرین حق خوب زندگی داد

به مجنون آتشی از جنس دم داد

به فرهاد اهرمی کو هان شکن داد

چرا لیلی ومجنون باز مانند؟

چرا فرهاد از شیرین برانند؟

چرا وقتی که من مست وخدایم

چنان باشم که گویندم گدایم؟

در آن حالت که پیمانه پرم بود

شرابم همدم ودل ساغرم بود

من مست و خراب حالا خدایم

ز ضعف و هجرو غم ، حالا جدایم

به پیران وقت پیری می دهم جان

جوانان در جوانی قوت ونانپ

چرا آهو ز مادر باز ماند؟

چرا فرزند صیادش بنالد؟

چراها و چراها و چراها

شب قدرت گذشت وآرزوها

بسختی قامتم را راست کردم

گلوی خشک خود را صاف کردم

کنار بسترم پیمانه ای پر

ولی جیبم تهی از سکه ودر

شراب از سر برفته بی تا مل

نمی یابم اثر از تاج واز گل

همان مست ورهای رو سیاهم

غلط کردم که پی بردم خدایم!

"کارو"

کوه بلندی بود که لانه عقابی با چهار تخم بر بلندی آن قرار داشت . یک روز زلزله ایی کوه را به لرزه در آوردو باعث شدکه یکی از تخم ها از دامنه کوه به پایین بلغزد بر حسب اتفاق آن تخم به مزرعه ایی رسید که پر از مرغ و خروس بود.

مرغ و خروس ها می دانستند که باید از این تخم مراقبت کنند و بالاخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگه دارد تا جوجه به دنیا بیاید.یک روز تخم شکست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد.جوجه عقاب مانند سایر جوجه ها پروش یافت و طولی نکشید که جوجه عقاب باور کرد که چیزی جز یک جوجه خروس نیست او زندگی و خانواده اش را دوست داشت اما چیزی از درون اوفریاد میزد که تو بیش از این هستی.تا این که یک روز که داشت در مزرعه بازی می کرد متوجه چند عقاب شد که در آسمان اوج گرفتند و پرواز می کردند. عقاب آهی کشید و گفت:ای کاش من هم می توانستم مانند آنها پرواز کنم.

مرغ و خروس ها شروع کردند به خندیدن و گفتند تو خروسی و یک خروس هرگز نمی تواند بپرد اما عقاب همچنان به خانواده واقعی اش که در آسمان پرواز می کردند خیره شده بودو در آرزوی پرواز به سر می برد.اما هر موقع که عقاب از رویایش سخن می گفت به او می گفتند که رویای تو به حقیقت نمی پیوندد و عقاب هم کم کم باور کرد.

بعد از مدتی او دیگر به پرواز فکر نکرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سالها زندگی خروسی از دنیا رفت.

تو همانی که می اندیشی هر گاه به این اندیشیدی که تو یک عقابی به دنبال رویاهایت برو و به یاوه های مرغ و خروس های اطرافت فکر نکن.

ما همه حبابیم و هستی دریاست

هستی خداست

هستی بزرگتر از ما و بزرگ تر از باور های ماست

هستی بزرگ تر از دین ها و آیین های ماست

در آستانه این هستی بی کران

نه زنی هست نه مردی

نه سیاهی هست و نه سفیدی

نه گبری هست و نه مسلمانی

وقتی جامه ی صورت های ظاهرمان را بیرون می آوریم در آستانه هستی دریا آنگاه ذات یگانه خویش را می بینیم

نه منی هست و نه تویی

من و تو یگانه ایم

روحی واحد هست و بس

این روح واحد خداست

دریای هستی

در کوزه های فهم ما جای نمی گیرد

بیهوده رنج ندهیم ذهن خویش را

هر کس از ظن خویش یار خدا شود

افسانه ای می بافد و در خواب می شود

به جای انکه ابلهانه دریا را در کوزه ای بریزیم

بهتر آنست که در این دریا

بشکنیم کوزه فهم خویش را

و غرق شویم در دریا

غرق شویم در دریا و دریا شویم

                                 (مسیحا برزگر)

قاصدک هان چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی اما اما
گرد بام و بر من
بی ثمر می گردی . . .

انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیّار دیاری
برو آنجا که بود چشم و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک
در دلم من
همه کورند و کرند . . .

دست بر دار از این در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو، دروغ
که فریبی تو، فریب !

قاصدک
هان ... ولی ... آخر ... ای وای
راستی آیا رفتی با باد . . .
با توام آی کجا رفتی ، آی !

راستی آیا جایی خبری هست هنوز
مانده خاکستر گرمی جایی
در اجاقی ــ طمع شعله نمی بندم ــ
خردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند . . .

                                        "مهدی اخوان ثالث"

یک تاجر آمریکایی نزدیک یک روستای مکزیکی ایستاده بود. در همان موقع یک قایق کوچک ماهی گیری رد شد که داخلش چند تا ماهی بود.

از ماهی گیر پرسید: چقدر طول کشید تا این چند تا ماهی رو گرفتی؟

ماهی گیر: مدت خیلی کم.

تاجر: پس چرا بیشتر صبر نکردی تا بیشتر ماهی گیرت بیاد؟

ماهی گیر: چون همین تعداد برای سیر کردن خانواده ام کافی است.

تاجر: اما بقیه وقتت رو چیکار می کنی؟

ماهی گیر: تا دیر وقت می خوابم. یه کم ماهی گیری میکنم. با بچه ها بازی میکنم بعد میرم
توی دهکده و با دوستان شروع می کنیم به گیتار زدن. خلاصه مشغولیم به این نوع زندگی.

تاجر: من تو هاروارد درس خوندم و می تونم کمکت کنم. تو باید بیشتر ماهی گیری کنی.
اون وقت می تونی با پولش قایق بزرگتری بخری و با در آمد اون چند تا قایق دیگر هم بعدا اضافه می کنی. اون وقت یک عالمه قایق برای ماهی گیری داری.

ماهی گیر: خوب بعدش چی؟

تاجر: به جای اینکه ماهی ها رو به واسطه بفروشی اونا رو مستقیما به مشتری ها میدی و برای خودت کار و بار درست می کنی ، بعدش کارخونه راه می اندازی و به تولیداتش نظارت میکنی... این دهکده کوچک رو هم ترک می کنی و می روی مکزیکو سیتی
بعد از اون هم لوس آنجلس و از اونجا هم نیویورک... اونجاست که دست به کارهای مهم تری می زنی...

ماهی گیر: این کار چقدر طول می کشه؟

تاجر: پانزده تا بیست سال

ماهی گیر: اما بعدش چی آقا؟؟

تاجر: بهترین قسمت همینه، در یک موقعیت مناسب که گیر اومد میری و سهام شرکت رو به قیمت خیلی بالا می فروشی، این کار میلیون ها دلار برای عایدی داره.

ماهی گیر: میلیون ها دلار، خوب بعدش چی؟

تاجر: اون وقت باز نشسته می شی، می ری یه دهکده ساحلی کوچیک، جایی که می تونی تا دیر وقت بخوابی، یه کم ماهی گیری کنی، با بچه هات بازی کنی، بری دهکده و تا دیر وقت با دوستات گیتار بزنی و خوش بگذرونی.!!

در این بن بست                                         

دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی((دوستت می دارم))

دلت را می بویند

                                                      روزگار غریبی است  نازنین!

و عشق را

کنار تیرک راهبند

تازیانه می زنند

                                                   عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیج سرما

آتش را

به سوختبار سرود و شعر

فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

                                                    روزگار غریبی است نازنین!

آنکه بر می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

                                                 نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند

بر گذرگاه ها

مستقر

با کنده و ساطوری خون آلود

                                                 روزگار غریبی است  نازنین!

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را

بر دهان

                                                   شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

                                                  روزگار غریبی است نازنین!

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما بر سر سفره نشته است

                                                  خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

                                                                                              (احمد شاملو)

میلاد حضرت مهدی (عج) را به همه شما عزیزان تبریک می گم

                                                                                   شاد باشید در پناه ایزد یکتا

عمریست که از حضور او جاماندیم

                                                             در غربت سرد خویش تنها ماندیم

او منتظر است تا که ما برگردیم

                                                                 ماییم که در غیبت کبری ماندیم

من درختم  اما

نه درختی که بروید در باغ

نه درختی که برقصد دلشاد

آن درختم که بگرید با ابر

آن درختم که بنالد در باد

آن درختم که ز دیدار نسیم

برگ برگش کشد از دل فریاد

آن درختم که در این دشت سیاه

روز و شب مویه کند با مجنون

همه دم ناله زند با فرهاد

آن درختم که به صحرای غریب

خفته در بستر دشت

رسته در دامن کوه

شاخه هایش حسرت

برگ برگش اندوه

تکدرختم به دل بادیه ایی آتشناک

که نه آبست در آنجا نه آبادانی

ریشه ام سوخت ز بی آبی و بی بارانی

شاخه هایم همه چون دست مناجات به ابرست بلند

برگهایم چو زبانی که بسوزد ز عطش

روز  وشب منتظر بارانند

لیک بارانی نیست

نه که باران حتی...

بر غمم دیده ی گریانی نیست

نه درختم که منم هیمه خشکی بی سود

نازم آن دست که خیزد پی افروختنم

دیگر ای راهگذر!

تشنه آب نیم

تشنه سوختنم

تشنه سوختنم.

                        (مهدی سهیلی)

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟

 تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت   

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد

یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار

   خسته از این زندگی با غصه های بی شمار ...

پرنده بر شانه های انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نیستم !! تو نمی توانی روی شانه من آشیانه بسازی .

پرنده پاسخ داد: من فرق درخت ها و آدمها را خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود.
پرنده گفت : راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟؟! انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.

 پرنده گفت: نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است. انسان دیگر نخندید. انگار از اعماق خاطراتش چیزی را به یاد آورد. چیزی که نمی دانست چیست . شاید یک آبی دور یا یک اوج دوست داشتنی.
پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموش می شود.
پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی در دلش موج زد.

    راستی, بالهایم کجاست؟؟!